10 Yıllık Dostumdan Ayrılıyorum

4
1369

Bundan 10-11 yıl kadar önceydi…

İstanbul’daki ilk yıllarım, öğrencilikle birlikte çalışma hayatını da beraber sürdürmeye karar vermiştim.

Yurttan ayrılıp üniversiteden, evde kalan bir arkadaşımın yanına taşındım. 3-4 ay geçti geçmedi, aramıza biri daha katılıp eve sığamayınca kendimize yeni bir ev aramaya başladık.

Her genç kızın hayalinde olduğu gibi, ben de, hep bir çatı katında oturmak istemiştim. 3+1 evlere bakıyorduk ama bir türlü içimize sinen, bütçemize uygun bir ev bulamıyorduk.

Emlakçı gelin size bir ev göstereceğim deyip, bizi Mecidiyeköy Gülbağ’da bir apartmanın en üst katına çıkardı. Evet, bir çatıkatı idi burası 🙂 Evi nasıl gezdim, neye baktım hiç hatırlamıyorum. Tek hatırladığım “bu ev benim olmalı” isteğim. Emlakçıya döndük sözleşme yaptık, ben birden durup “acaba banyosu nasıldı ki” dedim. Çatıkatını görünce başka hiçbirşeye bakmamıştım 🙂 İlk görüşte aşk gibiydi bizimkisi…  🙂

Eve beraber taşındığım arkadaşlarım ayrıldı, yerlerine başkaları geldi, ben büyüdüm, evde yanlız yaşamaya başladım. Yakın arkadaşlarım pijamalarını, diş fırçalarını kaptı geldi, ne olursa olsun, kim gelirse gelsin orası artık tamamen benim kalem olmuştu…

Evdeki eşyalara isim verdiğim gibi evime de zaman zaman isimler verdim:  Sevil’in Malikanesi, Kartal Yuvası 🙂

Dile kolay 10 yıldan daha uzun olmuş, o evdeyim. Şimdi eşyalarımı topluyorum, yarın yollarımız ayrılıyor. 10 yıllık sevgiliden ayrılır gibi…

Her tozunda bir anı, her köşesinde bir eşya, duvarlarında sesler…

Öyle dolmuşum ki o eve…

Çatısı da aksa, asansörü de olmasa, biz çok şey paylaştık onunla…

Şimdi sonsuza kadar ayrılıyoruz…

Hoşçakal eski dostum, hoşçakal dert ortağım, hoşçakal yuvam…

Benim yeni evimle, senin de yeni misafirlerinle yolumuz açık olsun…

Bardaklar

4 YORUMLAR

CEVAPLA

Please enter your comment!
Please enter your name here